Deniz kenarında bir arkadaşla oturmuş sohbet edip, çay içiyorduk. Nedense, konu soyadlarından açıldı. Soyadımı kastederek, “Önder güzel bir soyadı be abi” dedi. Duymazlığa geldim.

“Nasıl verilmiş, ataların önder miydi?”

Hiç düşünmemiştim. Bilmiyordum. O anda aklıma geldi ve anlatım ona:   

Eskiden köylüler her yıl Edremit yöresine zeytine(zeytin toplama işçiliğine) gitmektedirler. O zamanlar “vesait” olmadığından dolayı yayan olarak gidilmektedir. Yaşlı, genç, çoluk, çocuk sırtlarında yükleri... Zorlu bir yolculuktur bu gidiş ve gelişler.

Hikâyemizin kahramanları Kara İsmail ile “Demkurat"tır. Demkurat’ın adı Mehmet’tir ve oldukça inatçı bir kimsedir.

Tüm hazırlıklar yapılır ve yola düşülür. Zorlu bir yürüyüşün sonunda bir yol çatına gelirler. Kısa bir duraklamadan sonra Demkurat Memet gidilecek yolu belirler. Kara İsmail, tutulan yolun yanlış olduğunu iddia eder. Yapılan tartışma sonunda Demkurat Memet’in dediği olur ve kafile tekrar yola koyulur.

Uzun bir yürüyüşün ardından yolun yanlış olduğu anlaşılır ve Kara İsmail, Demkurat Memede çıkışarak:

- Enişte gördün mü bak, tuttuğun yol yanlış çıktı, der.

Demkurat istifini bozmaz.

- Yanlışsa yanlış, benim dediğim oldu ya, sen ona bak! diye cevap verir.

...

Ben hikâyeyi bitirince arkadaşım anlamsızca yüzüme baktı. Devam ettim: Biliyorsun, soyadı kanununda görevli memurlar hazırlanan listelerle köylere çıkmışlar. Soyadı sırası Demkurat Mehmet’e gelince soyadları tükenmişmiş. Memur sormuş: “Senin özelliğin ne, hangi soyadı istersin?”

O sırada orada bulunan şakacı biri hikâyeyi anlatmış ve Demkurat Memet, iyi bir yol göstericidir deyince de, memur “öyleyse senin soyadın önder olsun” demiş ve öyle yazmış.

Arkadaşım hala anlamsızca yüzüme bakıyordu. Anlatıya devam ettim: Demkurat Memet benim amcamdı ve soyadım oradan geliyor, şimdi anladın mı?

Anlamıştı, gülmeye başladı, bende güldüm. Ama ona hikâyenin soyadı verilmesi bölümünü uydurduğumu söylemedim. Arkadaşım o günden sonra bana hep soyadımla seslendi. Önder!